Diabeł wcielony, czyli jack z nadmiarem energii

Nie zawsze jest tak, że psu możemy poświęcić full naszej uwagi, godziny spacerów i zajęć. Wynika to z różnych kwestii – naszej zajętości, pracy, choroby, obowiązków domowych, czasowego lenistwa czy choćby pogody. Właśnie ten ostatni aspekt sprawił, że nasz mały, biały piesek miał ostatnimi czasy dość mało aktywne spacery – nic dziwnego, skoro sam nie chciał na nich zostać dłużej, niż to konieczne do załatwienia wszystkich potrzeb. Pogoda była totalnie niesprzyjająca – wiało, padał deszcz, miasto zamieniło się w pływającą kupę błota i gówien (jak spotkam kogokolwiek, kto nie sprzątnie po swoim psie, to chyba go tym wysmaruję). W ten oto sposób prócz spacerów fizjologicznych + wyjść do miasta, co by piesek nie zapomniał, gdzie mieszka, nie było okazji biegania i skakania, a raczej nie było chęci z psiej strony. Szkoda tylko, że pomimo braku chęci  biegania w taką pogodę pies stwierdził, że ma za dużo energii i musi ją jakoś z siebie wydobyć, niekoniecznie w odpowiedni sposób.

Zaczęło się niewinnie – burczenie na coś za oknem. Potem burczenie spod koca, bo wydawało mu się, że coś usłyszał. Potem burczenie i zwiększona czujność, bo ktoś szedł za drzwiami. Następnie piesek leżał z otwartymi oczami i wzdychał. No bo ciężkie ma życie, w końcu ze dwa-trzy dni nie był na męczącym spacerze.

Część energii udało się spuścić z pieska ćwiczeniami – trochę klikera, trochę kształtowania. Potem szukanie piłeczki w mieszkaniu, potem motywowanie na piłeczkę do robienia śmiesznych rzeczy i bieganie za piłeczką w domu.

Na szczęście – wczoraj wieczorem spadł śnieg. Wrocław jest trzymany miłym, acz niedużym mrozem, dzięki czemu nie zrobiła się jeszcze nieprzyjemna breja. W końcu mogliśmy pójść na spacer, było węszenie, witanie z psami, bieganie za piłeczką (duuuuużo biegania za piłeczką), kopanie w śniegu. Spacer długi specjalnie nie był, bo jednak brzuch młody ma dość łysawy, sierść króciutką, więc marznie mimo ruchu – po kilkudziesięciu minutach jest telepawka, bo zimno w łapki i tak dalej. Mimo tego nawet krótszy, ale urozmaicony i aktywny spacer pozwala spuścić z psa wiele energii.

Podsumowując: jack z nadmiarem energii to diabeł wcielony i dziwię się właścicielom tych psów, którzy to wytrzymują. A mały biały leży teraz pod kocem i śpi snem sprawiedliwego, nawet nie mając ochoty wychylić głowy z ciepłej norki, mimo że wokół hałasy.